Diagnostyka różnicowa w ortopedii

Diagnostyka różnicowa w ortopedii i traumatologii

Zdecydowana większość pacjentów, którzy odwiedzają gabinet fizjoterapii zgłasza objawy związane z bólem stawów i kręgosłupa. Ból pojawia się wskutek urazów tkanek miękkich i kostnych, zmian degeneracyjnych, zespołów przeciążeniowych, etapów przed i pooperacyjnych oraz dysfunkcji somatycznych. Aby dobrze zdiagnozować pacjenta, należy zwrócić uwagę na podłoże bólu, który może mieć różne przyczyny powstania.

PRZECZYTAJ WIĘCEJ: DIAGNOSTYKA RÓŻNICOWA 

Diagnostyka i przyczyny degeneracyjne

Należą do nich wiek, płeć, praca i tryb życia oraz postawa ciała. Bóle pojawiają się przy przeciążeniu, ruchu, mają długotrwałą historię progresji, mogą się nasilać wieczorem i zmniejszać po ruchu. Bólom tym może towarzyszyć uczucie kompresji lub niestabilności stawu, wrażliwość na zmiany pogody i ciśnienie atmosferyczne, objawy strzykania lub chrobotania. Często należą do nich chondromalacja rzepki, ubytki chrząstki, zwężenie szpar stawowych, otworów kręgowych, deformacje kostne, przerosty błony maziowej torebek stawowych i więzadeł.

Na ustąpienie przyczyn degeneracyjnych dobrze wpływają techniki zmniejszające napięcie mięśni MET, stretching, inhibicje, trakcje, które zmniejszają kompresję stawową oraz manipulacje stawów, poprawiające ich ruchomość i trofikę.

Diagnostyka obrazowa

Diagnostyka i przyczyny urazowe

Podczas oceny dolegliwości pacjenta należy brać pod uwagę przebyte urazy, zdefiniowany początek dolegliwości, a także czy jest to ból stały i czy nasila go ruch. Istotne są również urazy tkanki miękkiej, bólowe ograniczenie ruchu, niestabilność, a przy pełnym zerwaniu mięśni lub ścięgien również możliwy brak bólu. Należy sprawdzić, czy objawy urazowe korelują z diagnostyką obrazową. Zastosowanie technik usprawniających funkcjonalność stawów, pozycje antalgiczne i drenaż limfatyczny wpływają pozytywnie na zmniejszenie bólu.

Diagnostyka i przyczyny bólów rzutowanych

W bólach rzutowanych pacjenci zazwyczaj uskarżają się na brak precyzyjnej lokalizacji bólu, słabą reakcję na NLPZ, inne dolegliwości w wywiadzie, takie jak bóle brzucha po posiłku, kaszel, alergie, wzdęcia czy kolki. W palpacji wyczuwa się wzmożone napięcie tkanek i zmiany odruchowe w miejscu bólu. O ile zmiana trzewna jest pierwotną przyczyną i nie ma podłoża patologii, bóle rzutowane dobrze reagują na techniki wisceralne, HVT i terapię przepony.

Diagnostyka i dysfunkcje somatyczne

Podczas diagnozy pacjent uskarża się na bóle o różnym natężeniu i charakterze. Mogą być one stałe i narastające przy czynności i obciążeniu. Często prowokuje je znajomy i powtarzalny bodziec bólu prowokowany przez czynność lub ruch. Jednak sam ból może promieniować i dawać objawy wzmożonego napięcia mięśniowego. Pacjent zgłasza dolegliwości związane z ograniczeniem ruchowym, zmęczeniem mięśni, z urazem z przeszłości jako mechanizmem pierwotnego uszkodzenia. Dysfunkcje somatyczne dobrze reagują na techniki funkcjonalne, GOT, HVT, MET stawowy, FDM, czaszkowo-krzyżową i techniki modulujące SNS-PSNS.

Obserwacja pacjenta, szczegółowy wywiad poparty diagnostyką obrazową z pewnością wpływa na postawienie właściwej diagnozy. Wymaga ona zarówno wiedzy, jak również intuicji i empatii. Trening czyni mistrza!  A jak to jest u Was?