Recenzja książki “Taśmy anatomiczne” Myersa

Jeżeli słowo tensegracja nie stanowi dla Ciebie zagwozdki to prawdopodobnie słyszałeś już o postaci Toma Myersa. To twórca koncepcji Anatomy Trains, nurtu zajmującego się integracją strukturalną. Natomiast jeżeli jeszcze to nazwisko jest Ci obce a interesuje Ciebie bardziej globalna praca z ludzkim ciałem, ta książka powinna znaleźć się na Twojej półce.

W myśl tej koncepcji, gdzie całe ciało stanowi jedność i wszystkie elementy są ze sobą połączone, napięcia i naprężenia potrafią być przenoszone przez cały aparat ruchu. Rozumienie tego modelu pochodzi od słowa “Tension” czyli napięcia i “Integrity” jedność, niepodzielność. Podążając dalej tą myślą kości i pozostałe elementy bierne narządu ruchu, wraz z narządami wewnętrznymi, umieszczone są w przestrzeni gdzie nieustannie są poddawane wpływowi napięć ze strony struktur mięśniowo-powięziowych i powięziowych. W związku z tym ból występujący u Pacjenta potrafi mieć swoją genezę w zupełnie innym regionie ciała. Pierwotny uraz lub dysfunkcja, jak kamień rzucony do wody, powoduje rozproszenie się fali napięcia poprzez cały układu manifestując się dolegliwościami w miejscach, gdzie możliwości kompensacyjne danej struktury zostały wyczerpane.

Ten sposób rozpatrywania przenoszonych sił przedstawia model tensegracyjny. Gdzie drewniane belki przedstawiają elementy bierne układu ruchu a elastyczne linki są odzwierciedleniem napięć strukturalnych w naszym ciele.

Świetna metodą do przedstawienia pacjentowi jak złożony potrafi być jego problem i czemu często w procesie leczenia pracujemy ze strukturami oddalonymi od “źródła” problemu jest model tensegracyjny. Jest to również i dla nas terapeutów cenne źródło inspiracji w poszukiwaniu restrykcji i ograniczeń w przenoszeniu napięć u pacjenta.

Charakterystyka książki “Taśmy anatomiczne” Myers Tom

(kliknij, aby przejść do produktu)

Wracając do meritum Tom Myers wydał książkę opisującą jego koncepcje zwaną “Taśmy Anatomiczne“.

Książka jest podzielona według rozdziałów w których na początku przeczytamy o fizjologii tkanki łącznej. Na kolejnych stronach znajdziemy informacje czym właściwie jest integracja strukturalna, oraz jak to Tom nazwał “zasady gry” – czyli jak należy rozumieć taśmy anatomiczne, oraz prawa jakie rządzą w pracy strukturalnej z ciałem. Dodatkowo w książce znajdziemy własne przemyślenia autora, który dzieli się swoimi spostrzeżeniami i wieloletnim doświadczeniem.

Najważniejsze zalety książki pt. Taśmy Anatomiczne:

Ogromnym plusem i jednym z największych walorów książki jest język, jakim posługuje się wuj Tom. Fizjologia tkanki łącznej jest w przedstawiona w jasny sposób. To uzupełniona czytelnymi grafikami i ilustracjami publikacja powodująca, że nawet tak złożony temat staje się przyjemniejszy do strawienia. Czytając książkę można odnieść wrażenie, że nie jest ona napisana typowo naukowo. Język jest prosty i zrozumiały a autor za pomocą wielu przystępnych porównań rozjaśnia świat tkanki łącznej i panującej w niej mechanizmów.

Kolejnym z elementów mogących istotnie przełożyć się na jakoś pracy klinicznej jest ilość zdjęć sekcyjnych w książce. W każdym rozdziale znajdziemy kilka takich ilustracji, które przedstawiają prawdziwą anatomię człowieka. Zdjęcia wyglądają zupełnie inaczej niż ilustracje w większości atlasów anatomicznych gdzie dany mięsień zaczyna się w punkcie a i kończy w punkcie b. Założeniem Myers’a i jego asystentów podczas pracy sekcyjnej było zachowanie ciągłości struktur w ciele. Taki rezultat pracy mógł zostać uzyskany poprzez zmianę kąta pracy skalpelem starając aby nie przerywać ciągłości tkanki łącznej.

Książka jest napisana w sposób logiczny. Autor poświęcił na każdą taśmę odrębny rozdział co ułatwia zrozumienie tej koncepcji . Opis taśmy jest dokładny i jasny od początku jej przebiegu do końca. W tej książce nie znajdziemy gotowych rozwiązań pod schemat dysfunkcji pacjenta. Jej zadaniem jest spojrzeć szerzej na ciało znajdujące się w dysfunkcji u osób które wchodzą do naszych gabinetów. Tom uświadamia czytelników, że dopiero globalna praca i budowanie od początku prawidłowego wzorca napięciowego w ciele jest skuteczną formą leczenia.

Bardzo dobrym bonusem znajdującym się w książce są ćwiczenia i wskazówki znajdujące się na koniec każdego rozdziału.. Ćwiczenia są dobrane pod kątem wybranej taśmy anatomicznej. Mogą one poprawić i/lub utrwalić efekt pracy w gabinecie. Jednak jedynym warunkiem jest regularność ćwiczeń.

Techniki powięziowe i membranowe. Peter Schwind – recenzja 

Całkiem świeża pozycja na polskim rynku wydana za pośrednictwem wydawnictwa Versus Medicus, która doczekała się polskiego tłumaczenia i ujrzała światło dzienne na naszym rynku w 2016 roku. Krótko mówiąc, genialne połączenie praktyki z teorią. Autor, który od 1980 roku jest Rolferem, pracującym w Monachium, dzieli się blisko trzydziestoletnim doświadczeniem w pracy z pacjentami. Dr Schwind utworzył podejście terapeutyczne, które znane jest jako Techniki Powięziowe i Membranowe (Fascial and Membrane Technique – FMT).

Owocem jego wieloletniej pracy jest ta oto książka, która łączy w sobie elementy praktyczne w formie wachlarza technik uzupełniona bogatym, teoretycznym podkładem w postaci anatomii, fizjologii i biomechaniki. W tym podręczniku znajdziemy ekstrakt, który przedstawia kluczowe aspekty w skutecznym autorskim procesie terapeutycznym.

Techniki Powięziowe i Membranowe – o czym jest książka?

Czytając strony książki możemy szybko zobaczyć, że zainteresowania autora obejmują w zasadzie wszystkie układy człowieka. Peter Schwind w swojej pracy skupia się na holistycznym podejściu biorąc pod uwagę wszystkie możliwe aspekty, które wspomagają procesy samoleczenia się organizmu. Jak autor odnosi się do holizmu w swojej książce? Między innymi tłumaczy i uzmysławia czytelnika jaka siła tkwi w prawidłowym i niezaburzonym oddechu. Jak czynność, która mogłaby się wydawać jest podstawową w naszym życiu jest często pomijana przez terapeutów i ma wpływ na wszystkie układy naszego ciała a co najważniejsze często na dolegliwości pacjenta. Towarzyszący opis i przedstawienie korelacji pracy narządów wewnętrznych z oddechem czyta się z wypiekami na twarzy a kolejne strony uświadamiają czytelnika o dobrze zainwestowanych pieniądzach. Jakby tego było mało poruszane są również takie zagadnienia, jak na prawdziwego Rolfera przystało, dobór technik zorientowanych na kształt ciała pacjenta, elementy leczenia stawu skroniowo-żuchwowego i układu czaszkowo-krzyżowego oraz mocne konkrety: leczenie cieśni nadgarstka wraz z podłożem koncepcyjnym czy leczenie protruzji dysku w odcinku lędźwiowym czy szyjnym kręgosłupa i wiele innych.

Sprawdź również nasze inne pozycje książkowe pod tym linkiem: KSIĄŻKI DLA FIZJOTERAPEUTÓW. 

Podręcznik do kompleksowego leczenia układu tkanki łącznej – dla kogo?

W tej książce w zasadzie każdy terapeuta znajdzie coś dla siebie. Pozycja jest dedykowana zarówno dla tych bardziej doświadczonych jak i zaczynających swoją przygodę z terapią manualną. Nie da się ukryć, że część technik jest bardzo trudna. Autor opisuje, iż palpacyjnie jest w stanie wyczuć ruchy opłucnej płucnej względem opłucnej ściennej czy napięcia błony międzykostnej goleni co wymaga wieloletniej praktyki w gabinecie. Jednak w zrozumieniu i próbie wykonania techniki bardzo pomocne są ilustracje z dokładnym opisem. Ta część książki to prawdziwa truskawka na torcie. Przy każdym zdjęciu znajdziemy osobny komentarz mówiący jaką pozycję powinien przyjąć pacjent, jaka powinna być pozycja terapeuty. Opisany jest w niej kontakt dłoni terapeuty z pacjentem wraz z określeniem siły i kierunku działania. Co jest świetnym prowadzeniem step by step w osiągnięciu skuteczności podczas nauczania nowych technik.

Dodatkowym atutem książki jest schematyczność. Kiedy omawiana jest konkretna forma dysfunkcji np. protruzja dysku to wpierw mamy podłoże koncepcyjne, później rozważania metodologiczne, warunki anatomiczne, badanie i na końcu technikę leczenia uzupełnioną czytelnymi ilustracjami wraz z komentarzem. Dzięki kompleksowości zawartej w książce naprawdę łatwo się ją czyta pomimo poruszania wielu trudnych terapeutycznie problemów. Czytelnik nie ma wrażenia iż znajduje się nagle w świecie biochemii i fizjologii przekraczającej jego możliwości. Sam byłem zdziwiony jak część złożonych i skomplikowanych terapeutycznych aspektów można wytłumaczyć w przystępny sposób. Świadczy to o dużym kunszcie autora, jego ogromnej wiedzy i doświadczeniu. W rozumieniu wybranych aspektów nie ma konieczności uciekać się do innej lektury, czy szukać kolejnych fotografii w innym atlasie.

Czy warto kupić książkę Petera Schwinda?

Oczywiście nie znajdziemy tutaj recept na wszystkie dolegliwości. Jednak mimo to uważam, że podręcznik jest kompletny i bardzo spójny. Czyta się go z ogromną przyjemnością. Pomimo tego, iż część technik jest wymagająca, autor tłumaczy dlaczego warto się na nich skoncentrować tłumacząc dokładnie fizjologię i biomechanikę. Wyjaśnienie w jasny sposób niektórych zależności skłoni niejednego sceptyka do próby skorzystania z zaprezentowanych w książce form technik.

Architektura żywej powięzi człowieka – recenzja książki

Słowem wstępu to nie jest książka w której znajdziesz gotowe schematy postępowania, wachlarz technik terapeutycznych czy próby postawienia diagnozy. Jeżeli szukasz gotowych schematów to nie w tej lekturze. Architektura żywej powięzi człowieka to książka, która jest zaproszeniem do świata znajdującego się pod powierzchnią naszej skóry. Świata który wydawałoby się że już dość dobrze poznaliśmy. Jednak chyba nic bardziej mylnego.

Pierwsze ilustracje i materiał video nakłania do refleksji czy my naprawdę wiemy o co w tym wszystkim chodzi. Podczas kolejnych stron książki, autor za pomocą endoskopu prowadzi nas przez zawiłość tematu jakim jest rola tkanki łącznej w naszym organizmie. Począwszy od histologii, biomechaniki ukazując piękno błyszczącej architektury autor tłumaczy jaką rolę tak naprawdę odgrywa tkanka łączna w naszym ciele.

Architektura żywej powięzi człowieka – Guimberteau, Armstrong – książka + DVD

Czemu tak naprawdę warto zainwestować w książkę “Architektura żywej powięzi człowieka”?

• solidne argumenty 

Tkanka łączna tkance łącznej nie jest równa. Autor często podkreśla, że każdy fragment tej struktury jest wyjątkowy i niepowtarzalny. Solidna dawka argumentów w postaci filmów i zdjęć jak najbardziej potwierdza założenia tej tezy. Doktor Guimberteau co prawda przez wiele lat zajmował się chirurgią ręki, jednak jego ciekawość i chęć zrozumienia relacji w jakich struktury naszego współpracują ze sobą była motorem napędowym do rozszerzenia zakresu jego badań. Załączony materiał ukazuje fragmenty powięzi z wielu obszarów naszego ciała, nie tylko kończyny górnej. Endoskop za pomocą którego dokonywano relacji „live” z wnętrza ciała pacjenta pomaga w zrozumieniu i uzmysłowieniu różnic w budowie powięzi w określonych częściach. Myślę, że ta wiedza może przyczynić się do zmiany wyboru technik przy określonych dolegliwościach pacjenta podnosząc skuteczność terapeutycznego.

• komentarz do każdego rozdziału

Kolejnym elementem zachęcającym do lektury jest to, iż pod koniec każdego rozdziału specjalni goście zostawiają swój komentarz. Wśród nich znajdziemy wybitnych specjalistów w pracy manualnej z pacjentem: Thomas Myers, Jean-Pierre Barral, Roberta Schleip, Torsten Liem i inni. Pomimo tego, iż są bardzo doświadczonymi terapeutami oraz tym, że sami spędzili setki godzin w prosektoriach zgłębiając tajniki budowy ludzkiego ciała, to sami są zaskoczeni budową tkanki łącznej przedstawionej w tym wydaniu. Co dodatkowo podkreśla różnice jakie są pomiędzy żywą tkanką a tkanką martwą. To pokazuje jak wciąż niewielkie wiemy o tym jak nasze ciało pracuję w warunkach in vivo. Ponadto każdy z gości dzieli się swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi swojej pracy z tkanką łączną. Zawsze warto zapoznać się z refleksjami osób wybitnych i doświadczonych.

• zdjęcia i video

Zdjęcia i video ukazują materiał zdobyty na żywym ciele. Autor uzyskując zgodę pacjentów przed właściwym etapem operacji wprowadzał sondę z kamerą HD o dużej możliwości przybliżenia. Dzięki temu Guimberteau miał możliwość eksplorację struktur na żywym ciele w czasie rzeczywistym. Prace badawcze, które wykonał są naprawdę imponujące. W jego dziele znajdziemy warstwy tkanki łącznej znajdujące się bezpośrednio pod skórą przechodząc warstwa po warstwie dochodząc aż do okostnej. Kluczowe jest to, że struktury są „świeże” – co widać po załączonych zdjęciach i materiałach video. Przedstawione na nich elementy są błyszczące i mieniące się od ilości wody. Występuje to dzięki temu iż siła przyciągania płynów odbywa się na skutek specyficznej budowy powięzi. Tkanka łączna zawiera wysoką procentową zawartość proteoglikanów. Jednostki te składają się z podstawowego białka wraz z jednym lub więcej kowalencyjnie przyczepionym łańcuchem glikozoaminoglikanowym (GAG). Te łańcuchy silnie naładowane ujemnym ładunkiem, które przyciągają molekuły wody oraz pomagają w ich przechodzeniu przez membranę, zapewniając hydratację. Błyszcząca (uwodniona) nić połączeń tkanki łącznej otacza i penetruje nie tylko mięśnie ale i naczynia krwionośne, limfatyczne czy struktury nerwowe. Poza ustrojem tkanka ta szybko ulega wysuszeniu i traci swoje właściwości, nie odzwierciedlając już swojej prawidłowej funkcji, którą pełni w ciele. Model biotensegracyjny ludzkiego ciała dzięki pracy dr Guimberteau nabiera nowego znaczenia, gdzie wszystkie elementy są ze sobą połączone.

• wytłumaczone pojęcia i procesy

Wytłumaczenie pojęć i procesów zachodzących w ludzkim ciele. Autor porusza takie tematy jak ciągłość tkanki, specyficzny kształt struktur włóknistych, budowa, mobilność i adaptacyjność, relację pomiędzy komórkami a architekturą włókien, przestrzenna aranżacja, blizny, stan zapalny, czy specyficzne aspekty takie jak efekt terapii manualnej na tkankę. Wykorzystując techniki uwalniania tkankowego, wprowadzając delikatny ucisk i poprzez delikatne naprężenie dochodzimy do pewnego momentu zatrzymania. Następnie zachodzi fenomen piezoelektryczności, mechanotransdukcji i zmiana stanu skupienia co prowadzi do spontanicznego rozluźnienia i uwolnienia tkanki.

Czy warto kupić książkę “Architektura żywej powięzi człowieka”?

W dużym skrócie tytuł książki zdecydowanie oddaje jej zawartość. Prawda jest taka, że odkąd człowiek przy pomocy mikroskopu ma możliwość obserwacji struktur w formacie mikro to rejon zainteresowań badań pomiędzy tym formatem a formatem makro został odstawiony na boczny tor.

„Manus sapiens potens est” Ręka myśląca ma wielką moc, im bardziej jesteśmy świadomi w jaki sposób oddziałujemy na ciało pacjenta za pomocą dotyku czy innej formy interwencji fizjoterapeutycznej tym nasza praca będzie bardziej skuteczna. Warto skrócić sobie kilka nocy by móc zagłębić się w świat tkanki łącznej przedstawionej w formie ilustracji i video. Uważam, że jest to obowiązkowa lektura na półce każdego fizjoterapeuty, który lepiej chce zrozumieć zależności występujące w naszym ciele i podnieść jakość swoich usług na wyższy poziom.